Sa isang tuyong pampang ng Ilog Turkwel sa hilagang Kenya, mga isandaan at walumpung kilometro sa kanluran ng Lawa Turkana, may nakakalat na mga batong hugis-luha na ginawa ng mga tao 1.76 milyong taon na ang nakararaan.

Kokiselei ang tawag sa lugar. Sa halip na ang tigang na lupa ngayon, ang pook noon ay isang mapunong pampang ng ilog sa gilid ng isang malaking lawa, sa isang basa-tuyong sabana na puno ng mga hippopotamus, elepante, at ang mga taong nag-iwan ng mga kasangkapang ito. Ang mga bato ay tinatawag na bifaces: pinaggawaan sa magkabilang mukha, maingat na simetriko, manipis sa mga gilid, makapal sa gitna, sapat ang liit upang hawakan ng isa o dalawang kamay. Tinawag itong handaxes ng mga Victorian na unang nag-uri ng katulad na mga kasangkapan sa Europa, isang haka-haka tungkol sa silbi na hindi pa lubusang natukoy ng arkeolohikong rekord.

Ang dahilan upang pahalagahan ang mga ito ay hindi dahil umiiral sila, na hindi naman kagulat-gulat sa bato. Ang dahilan ay ang parehong disenyo ay ginagawa pa rin sa halos parehong paraan pagkalipas ng higit sa isang milyong taon, sa ibang kontinente, ng mga taong hindi natin kinikilala na biyolohikal na kapareho ng mga gumawa nito. Ang tradisyon ay tumagal ng humigit-kumulang 1.7 milyong taon. Iyon ay higit sa tatlong daang beses ang haba ng ating naitalang kasaysayan.

Hindi mo maiimbento ang isang biface sa loob ng isang buhay. Ang paggawa ng isa ay nangangailangan na tumingin ka sa isang batong sinlaki ng kamao na flint o chert at makita, nang maaga, ang kasangkapan sa loob nito. Pagkatapos ay kailangan mong tanggalin ang mga flake sa tiyak na pagkakasunod-sunod, sa tamang anggulo, na pumapalo sa tamang lakas, na nagpapalitan ng mga panig upang manatiling simetriko at manipis ang piraso. Isang maling palo lamang ay maaaring makadurog sa kabuuan. Mas maraming paraan upang mabigo kaysa magtagumpay.

Nangangahulugan ito na bawat biface na nabawi ng sinuman ay kumakatawan sa isang kadena ng pagtuturo na hindi napigil sa haba ng isang buhay. May kailangang magpakita sa iba. Hindi sa pamamagitan ng mga salita, marahil, dahil hindi natin alam kung kailan lumitaw ang sinasalitang wika, kundi sa pamamagitan ng demonstrasyon, pagtutuwid, matiyagang pag-uulit. At ang taong tinuruan ay ginawa rin ito para sa susunod na tao, at sa susunod, at ang pagkakasunod-sunod ay nanatili nang sapat na hanggang sa nawala na ang disenyo sa toolkit noong mga 200,000 taon na ang nakararaan, naging pangunahing teknolohiya ito ng linya ng tao nang mas matagal kaysa sa pag-iral ng ating species.

Ito ang unang nakahahawang ideya na may ebidensiya tayo. Ang unang bagay na napakainam para hindi kunin at ipasa. Bago ang pagsulat, bago ang agrikultura, bago ang mitolohiya sa apoy ng kampo, may disenyo sa isang bato, na hawak sa isipan ng isang tao, inilipat sa isipan ng iba, at pinanatili sa simpleng gawa ng pagpapakita. Ito ang esensya ng pagiging tao, at nauuna ito sa nakikilala natin bilang tao ng higit sa isang milyong taon.

Ibinalik ng mga makina sa ibabaw ang tanong tungkol sa minanang mga ideya. Nag-aalala tayo ngayon tungkol sa kung sino ang may-ari ng ano, sino ang unang nakaisip nito, kaninong wika ang pinagsasama-sama sa susunod na pinakamalamang na token ng modelo. Makatuwiran ang mga tanong na ito, ngunit bagong mga bersyon lamang ang mga ito ng isang napakatandang tanong. Palaging naglalakbay ang mga ideya. Palagi silang muling ginagawa sa kamay ng susunod na maghahawak. Dinala ang biface, walang patid, sa loob ng isa't kalahating milyong taon ng isang species na hindi marunong sumulat at maaaring hindi rin marunong magsalita.

Anuman ang ikinababahala mo tungkol sa ginagawa ng mga makina sa iyong trabaho, matagal na itong ginagawa ng mga tao sa isa't isa.

Unang bahagi ng maikling serye tungkol sa kung paano naglalakbay ang mga ideya. Ang pangalawang piraso, tungkol sa kung ano ang nangyayari kapag binabasa ng makina ang iyong isinulat, ay ilalabas sa susunod na linggo. Bumubuo ang Plan B ng mga brand na gawa upang mabuhay habang ipinapasa. Makipag-ugnayan.